Atverni

Zoals de meesten van de groep wel weten trainde ik het afgelopen anderhalf jaar mee met eigenlijk maar één doel: de marathon lopen onder de 3:00 uur. Nadat ik twee jaar geleden in New York mijn eerste marathon had gelopen in 3:08, was het t idee van veel mensen die er verstand van hebben dat ik een vlakke tweede marathon binnen de 3:00 zou moeten kunnen lopen. Dat idee heb ik dan maar overgenomen en ben ervoor gaan trainen. Training voor Rotterdam een half jaar later heb ik moeten opgeven vanwege heupproblemen, Amsterdam of Berlijn een half jaar later gingen niet door vanwege hardnekkige shin splints en Rotterdam een half jaar geleden vanwege shin splints die verergerden tot botvliesontsteking. Daarom na lang niet lopen in maart/april heel voorzichtig, heel terughoudend training weer opgepakt in aanloop naar Berlijn of Amsterdam. Continue tegen shin splints aan, maar de laatste 2-3 maanden gingen opvallend goed, en kon ik drie maal per week trainen (mijn absolute maximum, blessuretechnisch...), en mijn duurlopen goed uitbreiden. Berlijn viel te vroeg, dan moest het maar gebeuren in Amsterdam. Twee weken geleden de laatste lange duurloop, 35 km, zonder pijn of problemen. Echter de volgende dag: pijn aan binnenkant enkel en scheenbeen, waarschijnlijk weer shin splints! Maar de taperingfase was toch gestart dus donderdag en zondag rustig getraind, afgelopen week helemaal niet. Maar de pijn in de enkel verdween niet, dus ik begon me wel zorgen te maken. Maar voor mij was vandaag de laatste kans: ik had mezelf al beloofd om de marathon niet nog eens uit te stellen, en na de marathon had ik alle tijd om een blessure te laten genezen.

Dus vandaag moest het toch gaan gebeuren. Vanochtend relatief weinig last, toch 2 diclofenac in mijn mik en naar Amsterdam. Jullie hebben het weer van vandaag gezien: lekker fris, zon, geen wind of regen, daar zou het zeker niet aan liggen. 10.30 uur de start, en vanaf het begin zonder moeite een redelijk tempo: 4min10sec per km. Mijn scheenbeen/enkel voelde ik wel, maar zeker niet erg, en meestal wordt de pijn gedurende de loop ook minder naarmate je warmer wordt, dus het zag er toch redelijk uit. Met 20:45, 20:41, 20:48 en 21:02 als 5 km tijden kwam ik met 1:27:53 op de halve marathon aan, ruim twee minuten onder 3:00 uur schema, en eigenlijk precies volgens mijn eigen strategie. Vanaf de halve marathon wel af en toe wat kramp in mijn kuiten, maar dat kon ik goed weglopen door mijn paslengte wat te verkorten (wat? Nog korter? Ja... nog korter ja...) zonder tempo te verliezen. Ik voelde me nog echt goed, maar maakte me wel zorgen dat de pijn in mijn linker onderbeen niet minder werd, eerder langzaam erger werd. Het begon ook wat invloed te krijgen op de coordinatie van mijn linker been, maar ik kon nog steeds zonder veel problemen het drie uur tempo aanhouden. Dat was de strategie: twee minuten voorsprong opbouwen in eerste helft, die voorsprong consolideren tot 35 km, en dan proberen niet te veel tempo te verliezen tot de finish. Bij 35 km tijd 2:27 dus nog steeds de twee minuten voorsprong, maar de pijn in mijn been begon erger te worden. Tijdens de 38e km, een km voor het Vondelpark, was het plots gedaan. De pijn in mijn been werden zeer pijnlijke scheuten bij iedere stap die ik maakte, en breidde zich nu ook uit naar mijn bovenbeen en heup, waarschijnlijk door de aangepaste looptechniek om de pijn wat te omzeilen. De laatste 4 km ben ik strompelend doorgekomen, bijna hinkelend, met gestrekt en naar buiten gedraaid linker been om nog iets te kunnen doen. In die laatste 4 km ben ik ruim 4 minuten verloren, om te eindigen in 3:02:42, als 103e in mijn categorie (M35). Nadat ik over de finish was ben ik gevallen, en daarna heb ik niet meer op mijn linker been kunnen staan. Het ontzettend zure is dat ik voor de rest relatief fris over de finish kwam. Geen luchttekort, mijn rechter been had ik totaal geen last van. Ik kon zonder problemen kort na de marathon 20-50m hinkelen op mijn rechter been met mijn linker been opgelicht. Ik weet niet hoeveel mensen na een marathon ook maar 3 stappen kunnen hinkelen! Dus de wetenschap dat het qua inhoud, duurvermogen en het tempo in mijn benen vandaag zeer zeker in had gezeten maakt het extra extra zuur.

Momenteel zit ik met mijn linker been hoog met een icepack erop, kan er nog steeds niet op staan. Dit gaat nog zeker lang duren, en trainen zal de komende twee maanden waarschijnlijk ook niet lukken. Ik denk dat dit het eind is van mijn loopcarriere... Zodra ik weer een beetje kan lopen zal ik wel langskomen op de vereniging, en dan wat tractaties meenemen. Ik heb niet mijn doel bereikt, maar wel m'n persoonlijk record met bijna 6 min verbeterd. En ik wil de afgelopen anderhalf jaar trainen met jullie niet zomaar voorbij laten gaan. Ik heb de sfeer en instelling van de groep, en het begrip als ik vanwege blessures weer eens een tijd niet kwam opdagen, enorm gewaardeerd. En Jos, dank voor jouw professionele en persoonlijke begeleiding, en met name je verwoede pogingen om mijn trainingsintensiteit te beperken, wat ik absoluut nodig had.

Een lang verhaal, maar ik moest mijn teleurstelling even kwijt. Ik zie jullie snel.

Groet,

Ward

PS: als jullie straks slap-sticks willen zien wat betreft loopstijl, check dan over een paar dagen het videofilmpje van mijn finish op www.amsterdammarathon.nl, mijn startnummer was 4069.