Atverni

Amersfoort 750 – Zondag 14 juni 2009

In de tram raak ik aan de praat met een man die ook de 10 km gaat lopen. Hij blijkt vroeger lid van Atverni te zijn geweest, nog voordat er een baan was en er in het park van boom naar boom werd getraind. Hij knikt als ik vraag of hij Frans kent. Waarom verbaast me dat niet? In Amersfoort lopen we samen naar de inschrijving en dan naar de parkeergarage die als kleedruimte wordt gebruikt. We verliezen elkaar uit het oog. Tien over twaalf. Tijd zat om in te lopen. Minstens een half uur, heb ik me voorgenomen. Op goed geluk verlaat ik het Stadhuisplein in de minst drukke richting. Rechtsaf gaat naar de kermis. Het is verleidelijk. Jezelf verliezen in de menigte en een patatje scoren. Ik ga linksaf. De eerste overwinning van de dag. Een fietspad langs de spoorlijn. Helemaal voor mij. Perfect. Het gaat terug richting station. Daar is het overdekt. Een welkome verrassing, want het regent gestaag. Ik houd me aan het protocol en werk de oefeningen af. Het voelt goed. Ik loop terug, probeer een andere route te nemen maar loop me hopeloos vast in de zojuist vertrokken marathon. Terug naar het fietspad. Het marathonlint slingert via een tunnel onder het fietspad door. Via het kermisterrein kom ik bij de Koppelpoort. De eerste bezienswaardigheid. Weer dreig ik op het parcours te komen. Heel Amersfoort loopt. Terug naar de parkeergarage. Jasje uit. Op naar de start. Is het verbeelding of maakt men sneller plaats zodra mijn DRT-outfit is onthuld? De rode stip op mijn startnummer doet wonderen. Dankzij de 40m57 van de Oliebollenloop. Het eerste startvak! En dat met bijna 3.000 deelnemers. Ik voel me even Keniaan en doe geconcentreerd wat oefeningen. Zo dicht mogelijk bij het hek met het tweede startvak. Dat benadrukt het verschil. Daar is mijn euforisch gevoel het sterkst. Remko! Hij staat nog buiten de startvakken. Ik laat zien hoe hij er moet komen. Even later zie ik dat hij samen met vele anderen wordt tegengehouden door iemand van de organisatie. Die is streng voor startnummers zonder stip. In een moment van onoplettendheid weet Remko langs hem heen te glippen. Samen dribbelen we wat op en neer langs de startvakken om de spieren warm te houden. De man van de organisatie heeft echter ontdekt dat iemand zich aan zijn invloedsfeer heeft weten te onttrekken. Nadeel van een pet? Hij wil Remko terugsturen. Ik leg mijn hand op de schouder van de man en vertel dat Remko harder loopt dan ik en dat hij toch echt in het eerste startvak hoort. Kennelijk was het overtuigend. Remko mag blijven. Ik hoor geroep. We worden aangemoedigd door Yvonne, Ed, Frans en Henry. Geweldig. Deze wedstrijd is voor ons. De organisatie laat weten vandaag een tijd van 32 minuten te verwachten. Ik ga vandaag voor 41 minuten. Dan is de kans op een nieuw p.r. groot. Weggaan op schema. Dus mikken op 4m06. In de praktijk gaat het toch altijd iets sneller. Ik heb me ook voorgenomen niet helemaal vooraan te gaan staan. Dan moet ik mee. Daar valt niet tegenin te redeneren. Ze zuigen je mee maar laten je enkele kilometers verderop naar adem snakkend achter. Het startschot. De cijfers op mijn Polar beginnen gehoorzaam te verspringen. Wat een mensen! Ik zoek tevergeefs naar het bordje voor 1 km. We gaan linksaf. Thuis heb ik het parcours bekeken. Daarom weet ik dat deze bocht voorbij het 1 km punt ligt. Jammer van die bordjes. Dat wordt dus puur op het gevoel lopen. Ik word niet of nauwelijks ingehaald. De afstand tot de lopers voor me blijft gelijk. Kortom, het veld is stabiel. In de tweede ronde gaat het wat moeilijker. De man waarmee ik samen liep, moet ik laten gaan. Later blijkt dat hij zichzelf heeft overschat. Hij moet wandelen. Tot twee keer toe. Ik haal hem in en vind het verstandig dat ik niet ben meegegaan. Met verstand heeft het echter niets te maken. Ik kon op dat moment gewoon niet harder, of ik dat nou wilde of niet. Toch is dit excuus om mijn moment van zwakte goed te praten, bijzonder welkom. Hoe krijg ik mijn ademhaling onder controle? Berekeningen tonen aan dat je bij deze snelheid nooit in ademnood hoeft te komen. Toch voelt het zo. Ik probeer door mijn neus en minder snel te ademen. Dat lijkt te werken. Ik vind mijn tweede adem. Af en toe word ik aangemoedigd met “Hup 9978!”. Waarom heb ik mijn naam niet op het startnummer geschreven? Zo´n twee kilometer voor de finish word ik bijgehaald door een jongen in een Ajax-shirtje. Ik hoorde hem al aankomen omdat het publiek voortdurend opmerkingen maakte over zijn foute shirtje. Het kan nu niet ver meer zijn. Ik laat hem niet echt weglopen. Zodra de finish in zicht is, loop ik hem voorbij. Hij blijkt ook nog wat over te hebben en ik hoor hem weer dichterbij komen. Nu alles uit de kast! Fotofinish! Strijd tot op de streep. Ik zoek iets om aan te gaan hangen en uit te hijgen. Nee mooi meisje, ik hoef geen medaille. Remko tikt op mijn schouder maar ik kan hem alleen maar glazig aankijken. Even later gaat het weer en bedank ik de Ajaxied voor zijn inzet. Op dat moment begint een andere loper ontzettend tegen me te mopperen. Blijkt dat hij in het tweede startvak stond en dat het hek pas werd weggehaald nadat het startschot was gevallen. Volgens hem lag hij toen al 800 m achter. Hij had dus 10 km lang geprobeerd om me in te halen. Ik probeer hem op te beuren door te stellen dat het allemaal goed was georganiseerd. Daar was hij het dus absoluut niet mee eens. Maar wat valt mijn tijd tegen. Bijna 43 minuten! Onbegrijpelijk en absoluut niet te rijmen met hoe ik de wedstrijd had beleefd. Remko is met ruim 41 minuten ook niet tevreden en denkt dat hij de Zomeravondcup van afgelopen woensdag nog in de benen had. Thuis zoek ik mijn tijd op. Dat zal slechts enkele seconden schelen. Ik klik op uitslagen, dan op 10 km en zie mijn naam ineens verschijnen als derde bij H50 in 42m51. Het is de voorlopige uitslag. Ik maak gauw een schermafdruk, voordat ze zich bedenken. Een onverwachts succes dat volstrekt niet in overeenstemming is met mijn tijd. Volgens de officiële uitslag was die 42m46, de 56e tijd van 1.520 mannen. Remko had met 41m00 de 30e tijd. Er klopt iets niet. Bij de Maliebaanloop 2008 was 42m46 de 173e tijd van 689 mannen. En bij de Linschotenloop 2008 was 42m46 de 138e tijd van 761 mannen. Het was dus meer dan 10 km. Dat betekent nachten lang rekenen wat mijn tijd geweest zou zijn. Misschien wel onder de 41 minuten? Ik zal het nooit weten. Er zit maar één ding op. Een echte 10 km zoeken. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Jos ter Brake